oscetc

Oglądam, słucham i czytam

Category: Uncategorized

OSC Telegram #2

Człowiek jednak łatwo przywyka do tego, co miłe, lekkie i przyjemne. Jakoś brakuje mi weny, czasu i zapewne jeszcze czegoś na regularny, przydługi i, tradycyjnie, pełen absurdalnych dygresji wpis, a taki telegram to pyk, pyk i gotowe. A jak przyjemnie się toto układa w głowie! Kilka minut, kilka zdań, siadam i piszę, i jest. Nie muszę się zastanawiać, czy nie za długie, czy nie za dygresyjne albo jakiekolwiek inne. Zostawiam was z odsłoną drugą OSC Telegram, a w niej #Spider-Man: Homecoming, #Jupiter Ascending i #Baby Driver. Read the rest of this entry »

Advertisements

OSC Telegram #1

Jak chyba już powszechnie wiadomo, nie wychodzą mi wpisy na temat. Dygresja zawsze goni dygresję, a za nimi rączo pomyka strumień świadomości. Czas się chyba poddać i przestać udawać, że piszę o jednej rzeczy, zatem aktualnie pierwsza odsłona OSC Telegram. Nie obiecuję, że nie będzie ostania, bo mogę się zniechęcić, a poza tym bardzo chcę napisać o posiadaniu zainteresowań w dorosłym życiu, ale jakoś się nie mogę zebrać od miesiąca. Może się jednak okazać, że seria zagości tu na stałe. Macie zatem strumień świadomości plus dygresje, które bardzo udają, że tworzą udany, dorosły i poważny związek, i wcale, ale to wcale nie tańczą nocami w rytmie wielkich przebojów lat 80. Read the rest of this entry »

Nie tylko Spock.

Są na tym świecie rzeczy pewne. Benjamin Frankin powie, że śmierć i podatki. Hamlet, że reszta jest milczeniem, a Galileusz, że jednak się kręci. Trudno się z nimi nie zgodzić. Ja jestem pewna wielu rzeczy, bo jestem przemądrzała od wczesnego dzieciństwa i z wiekiem mi jakby nie przechodzi. Aktualnie zaś jestem pewna przede wszystkim dwóch rzeczy. Kosmos jest niezwykle fascynujący, to raz. Nigdy nie polecę w kosmos, to dwa. Read the rest of this entry »

Gwiżdzę na Oskara 2, czyli bonus

Wiecie, w XXI wieku, rzadko się zdarza, żeby człowiek wyszedł z kina zadowolony na sto procent. Nawet jeżeli film nam się podoba, to często coś zgrzyta, a to muzyka była irytująca, a to film nie miał fabuły, a to aktorsko nie do końca przekonująco. Mnie się co prawda podoba jakieś 80% filmów, które oglądam, ale często na coś narzekam, chociaż trochę. Z okazji nadchodzącej randki z Oskarem nadrobiłam Hidden Figures, o całkiem niezłym, o dziwo, polskim tytule Ukryte działania.

Podobało mi się, ba, bardzo mi się podobało. Aktorsko świetne. Octavia Spencer, Taraji P. Henson oraz Janelle Monáe to znakomicie zgrana ekipa aktorska, podziwiam Akademię, że zdołała wybrać, którą z nich nominować do Oskara. Powinna być nagroda dla zespołu aktorskiego i jeśli to Spencer zgarnie statuetkę, to chyba odbierze ją również w imieniu pozostałej dwójki. Mam taki wstydliwy sekret, że lubię Costnera i zawsze się cieszę, kiedy widzę go na ekranie, a tu był naprawdę fajny, co ucieszyło moje małe serduszko. Dunst miała fajne fragmenciki, a odstawał właściwie tylko Sheldon, w sensie Jim Parsons, ale tak naprawdę to było sto procent Sheldona’ czekałam do końca, aż się przełamie do głównej bohaterki i byłam pod wrażeniem, że jej nie podłożył prosiaczka… Muzyka bardzo fajna i dobrze dobrana, fajne zdjęcia, dobrze napisany scenariusz – marzę o przeczytaniu książki. No i oczywiście śliczny Glen Powell jako John Glenn.

A żeby nie było, że wpis jest mikro i to tylko malutki peanik na cześć Hidden Figures, w bonusie zestawienie oskarowe, tym razem bez opisów, tylko jasno i wyraźnie. Poniżej moje przewidywania („Kto wygra”), pragnienia („Kto powinien wygrać”) i możliwie niespodzianki („Czarny koń”) oskarowe AD 2017.

FILM

Wygra: La La Land, Powinien Wygrać: Hidden Figures, Czarny Koń: Hell or High Water

AKTOR

Wygra: Affleck, Powinien Wygrać: Affleck, Czarny Koń: Mortensen

AKTORKA

Wygra: Stone, Powinna Wygrać: Portman, Czarny Koń: Huppert*

AKTOR WSPIERAJĄCY

Wygra: Ali, Powinien Wygrać: Ali, Czarny Koń: Bridges

AKTORKA WSPIERAJĄCA

Wygra: Davis, Powinna Wygrać: Davis, Czarny Koń: Spencer

REŻYSER

Wygra: Chazelle, Powinien Wygrać: Chazelle, Czarny Koń: Gibson

SCENARIUSZ ORYGINALNY

Wygra: Manchester by the Sea, Powinien Wygrać: 20th Century Woman, Czarny Koń: Lobster

SCENARIUSZ ADAPTOWANY

Wygra: Hidden Figures, Powinien Wygrać: Hidden Figures, Czarny Koń: Arrival

MUZYKA

Wygra: La La Land, Powinien Wygrać: La La Land, Czarny Koń: Moonlight

PIOSENKA

Wygra: City of Stars, Powinna Wygrać: Audition, Czarny Koń: The Empty Chair

SCENOGRAFIA

Wygra: La La Land, Powinien Wygrać: Hail, Caesar!, Czarny Koń: Passengers

EFEKTY

Wygra: Doctor Strange, Powinien Wygrać: Doctor Strange, Czarny Koń: Kubo

KOSTIUMY

Wygra: La La Land, Powinien Wygrać: Jackie, Czarny Koń: Florence Foster Jenkins

ZDJĘCIA

Wygra: Arrival, Powinien Wygrać: La La Land, Czarny Koń: Silence

ANIMACJA

Wygra: Zootopia, Powinien Wygrać: Zootopia, Czarny Koń: Moana**

MONTAŻ

Wygra: La La Land, Powinien Wygrać: La La Land, Czarny Koń: Hacksaw Ridge

CHARAKTERYZACJA I FRYZURY

Wygra: Suicide Squad, Powinien Wygrać: Suicide Squad, Czarny Koń: A Man Called Ove

* Wielce mnie kusiło, żeby zamiast Huppert w tej kategorii wsadzić Streep, bo Akademia jest nieprzewidywalna jeśli chodzi o Streep.
** A Moana, bo w końcu Disney, a Akademia kocha Disneya.

Jutro okaże się, jak idzie mi typowanie. Jeśli okaże się, że trafiłam, zagram w lotto, a jeśli okaże się, że spudłowałam, to pewnie też zagram, licząc na to, że może los się do mnie uśmiechnie.

Read the rest of this entry »

Gwiżdżę na Oskara

Gosling śpiewa. I to nie to, że pitu pitu, ale uskuteczniał udział w boysbandzie już w Młodym Herkulesie. Pamiętacie taki kosmicznie głupi serial? Młody Herkules o wyglądzie nastoletniego surfera włóczył się po świecie ze znajomymi, takim Jazonem na przykład, i natykał na wszystkie zjawiska mitologiczne. Urocze, siedemnastoletnie wówczas, chłopię wspominam z sentymentem i z przyjemnością odświeżyłam te pięćdziesiąt (!) odcinków. Dobrze, że krótkich. Będę uczciwa. Strasznie toto głupie, ale jakże odprężające. I to nie tak, że oglądam Młodego Herkulesa dla odprężenia od czasu do czasu, nie ukrywam, że postanowiłam do niego wrócić, bo od dawna zastanawia mnie, co wszyscy widzą w Goslingu. A rozważania na temat Goslinga wzięły się oczywiście z seansu La La Land. Read the rest of this entry »

Rzecz o polepszaczach nastroju.

Nastał ten nieciekawy okres w roku. Za oknem biało i rozdziawiając o poranku źrenice, człowiek próbuje ogarnąć, czy to śnieg, czy może jednak ta paskudna mgła, która powoduje bóle głowy, senność i niechęć do świata. A propos senności i niechęci do świata właściwie też, człowiek robi się senny i niechętny światu jakoś tak na zawołanie. Kołdra rano woła, żeby jej nie zostawiać, a łóżko wygląda jakoś tak smutno, jakby było lekko sfoszone, że głupi człowiek zamiast zostać, idzie do pracy albo gdzieś tam. Człowiek ma potem wyrzuty sumienia przez cały dzień i wieczorem, w sensie po osiemnastej, zastanawia się, jak do takiego łóżka podejść na tyle grzecznie, żeby się człowiek mógł położyć (w sensie swój zezwłok) i może trochę przespać. Read the rest of this entry »

Rzecz o marzeniach

Marzenia bywają różne. Część można zrealizować za mniejsze bądź większe pieniądze. Dobra kawa, liczne książki, masa filmów, podróże, w tym ta upragniona Orient Expressem. Wszystko jest do ogarnięcia. Są jednak marzenia, które wymagają nie tylko pieniędzy, ale też morza czasu i samozaparcia. Moim marzeniem jest zostać archeologiem, ewentualnie bibliotekarzem. Może na emeryturze. Read the rest of this entry »

Rzecz o przypadku beznadziejnym

Wniosek z mojego dotychczasowego życia jest taki, że:

a) nigdy nie będę miała dość miejsca,

b) nigdy nie będę miała dość pieniędzy,

c) nigdy nie będę miała dość czasu,

d) jestem przypadkiem beznadziejnym. Read the rest of this entry »

Pływanie po raz pierwszy i Star Trek po raz kolejny.

Nawet nie zauważyłam, kiedy upłynął kolejny tydzień. Możliwe, że też dlatego, iż namiętnie oglądałam pływanie na Igrzyskach Olimpijskich w Rio. Bo ja ze sportu to przede wszystkim piłka nożna i pływanie. O piłce już było, ale o pływaniu nie. A przecież jest Michael Phelps, podobno (kolejny raz) po raz ostatni. Niesamowicie mi się podoba, że nadal się wzrusza, kiedy grają hymn, a on stoi na najwyższym stopniu podium. No i mogę powiedzieć, że widziałam ten wyścig, w którym zdobył jedno z trzech sreber – to było coś! Aż żal, że pływanie się kończy, dzisiaj w nocy po raz ostatni. A przecież jest najstarszy złoty medalista olimpijski, Anthony Ervin, który w pięknym stylu zdobył złoto na 50 metrów kraulem, ba, zdobył medal w tej samej konkurencji po szesnastu (!) latach przerwy. I ma zamiar wystartować za kolejne cztery lata. I jest Ryan Lochte, który nadal pływa świetnie i ma super fryzurę. Ale wracając na Enterprise. Albowiem: Read the rest of this entry »

Wyzwanie startrekowe – w czterech aktach.

Tak zwana codzienność mnie dopadła i nie pozwoliła mi brać udział w wyzwaniu na bieżąco, ba, nie pozwoliła mi nawet włączyć komputera w domu – dusza mi się otrząsała ze wstrętem na myśl o tym, żeby spojrzeć w ekran. Dzisiaj zatem będzie hurtem, na pohybel bólowi głowy. Read the rest of this entry »